کد خبر: 62582تاریخ انتشار : 1:47:47 - پنجشنبه 4 مه 2017

یادداشت/ محمد جباری؛

خداحافظ میاندار

محمد جباری در یادداشتی با عنوان “خداحافظ میاندار” هم دردی و هم دلی خود و همه هم شهریانش را در غم از دست دادن مرحوم پاسدار بازنشسته سپاه، کربلایی جمشید رنجبر ابراز کرده است.

 به گزارش بهجت نیوز؛ محمد جباری در یادداشتی با عنوان “خداحافظ میاندار” هم دردی و هم دلی خود و همه هم شهریانش  را در غم از دست دادن مرحوم پاسدار بازنشسته سپاه، کربلایی جمشید رنجبر ابراز کرده است. متن این یادداشت به شرح ذیل می باشد:

بسم الله الرحمن الرحیم
انالله واناعلیه الراجعون
خانواده محترم مرحوم پاسدار بازنشسته سپاه، کربلایی جمشید رنجبر و دوستان و آشنایان بانهایت تأسف و قلبی غمگین در از دست دادن این برادرمان،  و عرض ارادت و تسلیت اینجانب که فقط می‌توانم این کلمه را بگویم خداحافظ میاندار می خواهم بگویم اولین کسی که برای اباعبدالله (ع) میان داری کرد حضرت زینب (س) بوده است. پس آن دسته سینه زنی و آن کوچه که برای سینه زنی باز می‌شود به اعتقاد ما برایش مقام توحیدی قائلیم. میانداری مانند قنوت در نماز است. در قنوت نماز آهسته هم می‌توانیم دعا کنیم. ما برای سینه زنی مقام توحیدی قائلیم و میانداری را قنوت نماز می‌دانیم. انشالله حضرت اباعبدالله درآن دنیا ازاین مرد بزرگ و مهربان و بی ریا دستگیری کند که یقیناً هم همینطور است…

خیلی از ماها منتظریم ببینیم امام حسین (ع)  درلحظه مرگ چقدر مارا مورد عنایت خود قرار می دهد و تحویل می گیرد ما نگران همان لحظه ایم. مردم نمونه ای از یک نوکر با اخلاص اهل بیت(ع)، یک پاسدار بازنشسته سپاه، یک شخص ولایتی، بی ریا و خاکی که دلش همانند خیلی از عاشقان اباعبدالله(ع) برای دوستان شهیدش تنگ شده بود را دیدند و از نزدیک لمس کردند. باید بدانیم که در مکتب حسین هیچ کس پرچمش زمین نمی‌ماند.

بنده خودم بارها در مجالس اهل بیت(ع)، هیئت ثارالله سپاه فومن، تجمع عاشوراییان، مساجد شهر و روستا دیدم که مرحوم کربلایی جمشید رنجبر چگونه میانداری می‌کردند سینه می زدند اشک می ریختند و از ته قلب غمگین درسوگ حضرت سیدالشهدا(ع) بودند و طی حدود دوماه درشرایط سخت بیماری ناشی ازتصادف غم انگیز آن شب مزد نوکری وارادت خودش را در اعیادشعبانیه وشب میلاد قمرمنیر بنی هاشم حضرت عباس.ع.از اربابش گرفت و بدانیم که دوستداشتن امام حسین یک نعمت است و این حب راخدا دردلهای ماقرارداده،(وقبرهُ فی قلوب من والاه).

بی شک گدای خانه ات آقاشودحسین
هرقطره زودپیش تودریا شودحسین
فیض گدای توبه هرکس نمی رسد
باید که زیرنامه اش امضا شود حسین
وقتی که درب خانه ای لطف تودردل است
ماسینه می‌زنیم که در وا شود حسین
درروضه ها به قرب خدامیرسیم ما
شب‌های هیئتت شب احیا شود حسین