کد خبر: 56430تاریخ انتشار : ۲۰:۳۴:۰۸ - دوشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۵

آیت الله بهجت فومنی پاسخ می دهند؛

چه کنیم که معصیت نکنیم؟

حضرت آیت الله بهجت فومنی(ره) در کتاب در محضر بهجت جلد ۱ صفحه ۱۲ به درستی به این سوال پاسخ می دهند که چه کنیم تا معصیت نکنیم.

به گزارش بهجت نیوز؛ حضرت آیت الله بهجت فومنی(ره) در کتاب در محضر بهجت جلد ۱ صفحه ۱۲ به درستی به این سوال پاسخ می دهند که چه کنیم تا معصیت نکنیم.ایشان تاکید می کنند؛

انسان ملاحظه کند و ببیند اگر ملتزم به طاعت و تارک معصیت باشد، آیا حال او مثل صورتی است که ترک طاعت و فعل معصیت می‌کند و آیا این حال مثل حالت اول است، یا خیر؟

انجام طاعت و ترک معصیت به‌حسب ظاهر مشکل است، و سلمان شدن مشکل، بلکه کالمحال است؛ لذا غیر از معصومین علیهم‌السلام همه به ترک طاعت و فعل معصیت مبتلا هستیم و معصوم بودن مثل اینکه نشدنی است. ولی در افراد بشر، شمر هم بسیار است، اما آیا چیزی هست که مطلب (انجام طاعت و ترک معصیت) را آسان کند؟

از اموری که خیلی سَهْل‌ُالمَؤونه و آسان است, ولو عمل بر خلاف قول باشد, این است که انسان ملاحظه کند و ببیند اگر ملتزم به طاعت و تارک معصیت باشد، آیا حال او مثل صورتی است که ترک طاعت و فعل معصیت می‌کند و آیا این حال مثل حالت اول است، یا خیر؟ فرض کنید اگر انسان نزد رئیس‌جمهور یا هر رئیس مطلق، مقرب باشد، این برای او بهتر است و یا اینکه نزد یک فقیر تهی‌دست و محروم؟! آیا خوب است به ذاتی که موت و حیات، مرض و صحت و غنا و فقر به دست اوست مراجعه کنیم و رابطه دوستی داشته باشیم، یا با کسی که خود محتاج و ناتوان و بیچاره است؟!

در اطاعت اوامر الهی و نیز در معصیت و به فرمان شیطان و نفس بودن، امر دایر است بین اینکه با کسی که حیات و ممات، غنا و فقر، مرض و صحت، مریض‌خانه و دکتر، خزانه و ثروت و… به دست اوست مجالست کنیم یا با کسی که هیچ ندارد؟! انسان کدام را اختیار می‌کند و محبت وجدانیه, نه به‌حسب خوف نار یا شوق بهشت, با کدام طرف است؟

به‌حسب ظاهر بندۀ مطیع، پشتیبانش مثل کوه، محکم و استوار و منبع همه خیرات است و بنده عاصی پشتیبانش محتاج‌تر از او و دشمن دانایی (شیطان) است که از دوست نادان، بدتر است و صلاح‌دیدش تمام به زیان اوست. نظیر شخصی که نزد کسی رفت تا او را از فقر و فشار و ناراحتی روزگار نجات دهد، او گفت: شایسته‌ترین کار برای شما اقدام به مرگ و خودکشی است! صلاح‌دیدش از این قبیل است که بگوید: صلاح و نجات شما در این است که قرص مرگ‌آور یا خواب‌آور بخورید تا راحت شوید!

بنابراین، ما در عزم به طاعت، عازم به رفاقت، دوستی و همنشینی با غنی قادر و دانای کریم هستیم و در عزم بر معصیت، عازم به رفاقت و همنشینی با فقیر عاجز جاهل و لئیم.

برای تسهیل طاعت و اجتناب از معصیت راهی جز این نداریم که متوجه شویم و یقین کنیم که طاعت، نزدیکی به تمام نعمت‌ها، خوشی‌ها، دارایی‌ها، عزت‌ها و… است و معصیت، عبارت است از محرومیت، ناخوشی، نداری و ذلت.

اگر این معنا را درست تشخیص دهیم و بفهمیم و به‌طور واضح و روشن باور کنیم، خواهیم فهمید که در اطاعت سود برده‌ایم، نه زیان و خسارت. به دلیل اینکه دیده‌ایم افرادی «وَ أُحْیِ الْمَوْتى‏ بِإِذْنِ اللَّه؛ مردگان را به اذن خدا زنده می‌کنم»۱ و کراماتی از این قبیل را داشته‌اند و شدنی است و محال نیست و اختصاص به انبیا علیهم‌السلام هم ندارد، بلکه هرکه از آنها متابعت کند، می‌تواند از این راه به مقامات و کمالات و کرامات آنها دست یابد، البته بدون تحدّی نبوت و کذابیت مدعی آن. پس اگر انسان یقین کند و برای او واضح و آشکار شود که در طاعت، با غنی، قادر، کریم و… رفاقت کرده و در معصیت با عاجزتر و محتاج‌تر از خود، طبعاً هیچ‌گاه به معصیت تمایل پیدا نمی‌کند و از قصر شاهنشاهی و از کنار هرگونه ناز و نعمت و آبادی و آسایش به کاروانسرای خرابه و ویرانه نمی‌رود و با صاحب آن رفیق و همنشین نمی‌شود، درحالی‌که خود آن صاحب‌خانه هم راضی نیست که رفیق او و با او باشیم، و از هر چیز محروم گردیم!

بنابراین، برای تسهیل طاعت و اجتناب از معصیت راهی جز این نداریم که متوجه شویم و یقین کنیم که طاعت، نزدیکی به تمام نعمت‌ها، خوشی‌ها، دارایی‌ها، عزت‌ها و… است و معصیت، عبارت است از محرومیت، ناخوشی، نداری و ذلت.

خبرنگار: هانیه نجومی