کد خبر: 56175تاریخ انتشار : ۱۳:۴۳:۰۰ - شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۵

به بهانه سالروز ولادت امام یازدهم شیعیان؛

ذکر برخی از جملات حکمت آموز امام عسکری(ع)

به بهانه فرارسیدن سالروز ولادت امام یازدهم شیعیان حضرت امام حسن عسکری(ع) ضمن نگاهی اجمالی به زندگی نامه این اسوه بزرگ، برخی از جملات حکمت آموز ایشان را ذکر می کنیم.

به گزارش بهجت نیوز؛ به بهانه فرارسیدن سالروز ولادت امام یازدهم شیعیان حضرت امام حسن عسکری(ع) ضمن نگاهی اجمالی به زندگی نامه این اسوه بزرگ،برخی از جملات حکمت آموز ایشان را ذکر می کنیم.
هشتم ربیع الثانی ﺳﺎﻟﺮﻭﺯ ﻭﻻﺩﺕ ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻋﺮﺽ می نمائیم و  ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻳﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ ﻓﺮﺝ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﺵ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻬﺪﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺗﻌﺠﻴﻞ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ.

ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۳۲ ﻫﺠﺮﻯ ﻗﻤﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻫﺸﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺭﺑﻴﻊ ﺍﻟﺜﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ، ﭘﺪﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻫﺎﺩﻯ، ﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﺧﺎﻧﻤﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺪﻳﺜﻪ ﺑﻮﺩ. ﻧﺎﻡ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺣﺴﻦ، ﻭﻛﻨﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺍﺑﻮ ﻣﺤﻤﹽﺪ ﻭﺍﺯ ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺯﻛﻰ ﻭ ﻋﺴﻜﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻓﻀﺎﺋﻞ ﻛﻪ ﻻﺯﻣﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ: ﺩﺭ ﻋﻠﻢ، ﻭﺯﻫﺪ، ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺧﺮﺩ، ﻋﺼﻤﺖ، ﺷﺠﺎﻋﺖ، ﻛﺮﻡ ﻭﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ، ﻭﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻧﺼﻮﺹ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ) ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺎﺩﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ، ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ ﻛﻪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ (ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﮔﺮﺍﻧﻘﺪﺭ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺎﺩﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺭﺍ ﻭﺻﻰﹼ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ، ﻭﺑﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺗﺼﺮﻳﺢ ﻛﺮﺩﻩ ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﮔﻮﺍﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺣﺪﹼﻰ ﻛﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻜﻪ ﻓﻀﻞ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﻮﺩ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ (ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ)ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺭﺷﺎﺩ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ (ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ) ﺍﺯ ﺍﺑﻦ ﻗﻮﻟﻮﻳﻪ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ: ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻋﺒﻴﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﺧﺎﻗﺎﻥ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺍﻣﻼﻙ ﻭﺧﺮﺍﺝ ﺷﻬﺮ ﻗﻢ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺑﻨﻰ ﻋﺒﺎﺱ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘﺲ ﺭﻭﺯﻯ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﺍﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻯ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﮔﻔﺖ:
ﻣﻦ ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻳﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ «ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ» ﺩﺭ ﻭﻗﺎﺭ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﻋﻔﹽﺖ ﻭﭘﺎﻛﺪﺍﻣﻨﻰ ﻭﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﺎﻣﻴﻞ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭﺑﺮﺯﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﹼﻢ ﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺍﻥ ﻟﺸﮕﺮ ﻭﻭﺯﺭﺍﺀ ﻭﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺎﻳﺮﻳﻦ ﻣﻘﺪﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻯ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻭﻣﻦ ﺑﺎﻻﻯ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﻧﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺍﺑﻮ ﻣﺤﻤﹽﺪ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺑﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ، ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪ ﺁﻭﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺵ ﺩﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻭﺍﺯ ﺟﺮﺃﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﺎ ﻛﻨﻴﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪﻡ، ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺟﺰ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻳﺎ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ، ﻳﺎ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺎ ﻛﻨﻴﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﭘﺲ ﺩﻳﺪﻡ ﻣﺮﺩﻯ ﮔﻨﺪﻣﮕﻮﻥ، ﺧﻮﺵ ﺍﻧﺪﺍﻡ، ﺧﻮﺵ ﺻﻮﺭﺕ، ﺟﻮﺍﻥ، ﺑﺎﺟﻼﻟﺖ ﻭ ﻫﻴﺒﺘﻰ ﻧﻴﻜﻮ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ، ﻭﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺯﮔﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪ، ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻛﻪ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﺸﺎﻧﻴﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻛﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ: ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﺷﻮﻡ، ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻡ، ﻭﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﺭ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩﻡ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭﺑﺎﻧﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ «ﻣﻮﻓﻖ» ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺍﻣﹽﺎ ﭘﺪﺭﻡ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺮ ﮔﺮﻡ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺑﻮﺩ ﺍﻋﺘﻨﺎﻳﻰ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺑﺎﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﻜﺮﺩ، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻏﻼﻣﺎﻥ ﻭﻧﻮﻛﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺁﻣﺪﻧﺪ، ﭘﺪﺭﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻋﺰﺕ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺮ ﺑﺪﺭﻗﻪ ﻛﺮﺩ، ﻭﺑﻪ ﻃﻮﺭﻯ ﻛﻪ ﻣﻮﻓﹽﻖ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻰ ﻛﺮﺩﻩ ﻭﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﻧﻮﻛﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻢ: ﻭﺍﻯ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻭﭘﺪﺭﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ؟ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﺮﺩﻯ ﻋﻠﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺮﺿﺎ، ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺷﺐ ﺷﺪ، ﻭﺭﺳﻢ ﭘﺪﺭﻡ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﺍﺣﻤﺪ ﻛﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻯ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺁﺭﻯ، ﺍﮔﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻰ ﭘﺮﺳﺶ ﻛﻨﻢ، ﮔﻔﺖ: ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺕ ﺩﺍﺩﻡ، ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻯ ﻛﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺁﻣﺪ ﻭﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻰ: ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻡ ﻓﺪﺍﻯ ﺗﻮ، ﻭﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻛﺮﺩﻯ ﻛﻪ ﺑﻮﺩ؟
ﮔﻔﺖ: ﭘﺴﺮ ﺟﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﺭﺍﻓﻀﻴﺎﻥ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﺮﺿﺎ ﺍﺳﺖ، ﺳﭙﺲ ﻛﻤﻰ ﺳﻜﻮﺕ ﻛﺮﺩﻩ ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻛﺖ ﺑﻮﺩﻡ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻔﺖ: ﭘﺴﺮ ﺟﺎﻥ! ﺍﮔﺮ ﺧﻼﻓﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻣﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﻌﺒﺎﺱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ، ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻼﻓﺖ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻓﻀﻞ ﻭﭘﺎﻛﺪﺍﻣﻨﻰ ﻭﭘﺎﺭﺳﺎﻳﻰ ﻭﺯﻫﺪ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺧﻮﺵ ﺧﻠﻘﻰ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻯ ﻣﺮﺩﻯ ﺑﻮﺩ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪ ﻭﻫﻮﺷﻴﺎﺭ ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ.
ﺍﺣﻤﺪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻡ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻭﺁﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺧﺸﻢ ﻭﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﺷﺪﻡ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻛﻨﻢ، ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ، ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ، ﻭﺳﺮﻛﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻗﺎﺿﻴﺎﻥ ﻭﻓﻘﻬﺎﺀ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪﻡ ﺟﺰ ﺁﻧﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﻭﻛﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻯ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺷﺨﺼﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﻭﺳﺖ ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻴﻜﻰ ﻳﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ.
ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺧﻼﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺍﻻﺋﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺍﺧﻼﻗﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﺒﺎﻧﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺍﻭﺗﺎﺵ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﺷﺪﹼﺖ ﺑﺎﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻰﻭﺯﺭﻳﺪ، ﻭﺑﺎ ﺁﻝ ﺍﺑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎ ﺷﺪﺕ ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ، ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ: ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﺎﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻛﻦ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻣﺎﻡ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ)ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻰ ﮔﺬﺷﺖ، ﻭﺳﺮ ﺑﺰﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﻰ ﻛﺮﺩ، ﻭﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﺍﻳﻦ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ ﺟﻼﻟﺖ ﻭﻣﻬﺎﺑﺖ ﻭﺍﺧﻼﻕ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺑﻮﺩ.
ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﺵ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻛﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﻳﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺫﻛﺮ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﺍﻭﻝ: ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﻭﻗﺘﻰ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻛﺮﺩﻡ ﻭﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺩﺭﻫﻢ ﻭﺩﻳﻨﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻧﻪ ﻏﺬﺍﻯ ﺻﺒﺢ ﻭﺷﺎﻡ، ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺁﻳﺎ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻯ، ﻭﺍﻳﻨﻜﻪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻢ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪﻫﻢ، ﺍﻯ ﻏﻼﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻩ، ﻏﻼﻣﺶ ﺻﺪ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ، ﺳﭙﺲ ﺭﻭﻯ ﺑﻤﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺗﻮ ﺁﻥ ﺩﻳﻨﺎﺭﻫﺎ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻯ ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻣﺤﺮﻭﻡ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻣﺎﻧﺪ، ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﭘﻮﻝ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺍﺩ ﺧﺮﺝ ﻛﺮﺩﻡ، ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ، ﻭﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﭘﻮﻟﻰ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﺍﺛﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ، ﺑﻌﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﺍﻡ ﻛﻪ ﭘﺴﺮﻡ ﺟﺎﻯ ﭘﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﻮﻟﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ.
ﺩﻭﻡ: ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻣﻬﺘﺪﻯ ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﺸﺘﺎﺭ ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺯﺩ، ﻣﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﻧﻮﺷﺘﻢ ﻛﻪ: ﺳﭙﺎﺱ ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻛﺮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ: ﻣﻦ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﻡ، ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻮﺷﺖ: ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻛﻔﺎﻑ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ، ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻨﺢ ﺭﻭﺯ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻭﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺭﻯ ﻭﺫﻟﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ رسید، ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻌﺾ ﺍﺯ جملاﺕ ﺣﻜﻤﺖ ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﻜﺮﻯ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ) ﺫﻛﺮ می ﻜﻨﻴﻢ.
۱ ـ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻜﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﺣﺴﻦ ﺗﻮ ﻭ ﻣﺰﺍﺡ ﻣﻜﻦ ﻛﻪ ﺟﺮﺋﺖ ﻣﻰ ﻛﻨﻨﺪ ﻭﺩﻟﻴﺮ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﻮ.
۲ ـ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺳﻼﻡ ﻛﻨﻰ ﺑﺮ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﻯ ﺑﺮ ﺍﻭ، ﻭﺁﻧﻜﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻰ ﻛﻪ ﭘﺴﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻜﺎﻥ ﺷﺮﻳﻒ ﻣﺠﻠﺲ
۳ ـ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﭘﺎﺭﺳﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮﻗﻒ ﻛﻨﺪ ﻧﺰﺩ ﺷﺒﻬﻪ، ﻭﻋﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﭙﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺭﺍ، ﻭﺯﺍﻫﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺮﻙ ﻛﻨﺪ ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ، ﻭﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﻮﺷﺶ ﻭﻣﺸﻘﹽﺘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺗﺮﻙ ﻛﻨﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ.
۴ ـ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﺴﺎﺯﺩ ﺗﻮﺭﺍ ﺭﻭﺯﻯ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺿﺎﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻰ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻓﺮﺽ ﺍﺳﺖ.
۵ ـ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺩﺏ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻰ ﻧﺰﺩ ﺷﺨﺺ ﻏﻤﻨﺎﻙ.
۶ ـ ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ: ﻫﻤﺎﻧﺎ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻮﺩ ﻭﺑﺨﺸﺶ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﭘﺲ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺁن ﻤﻘﺪﺍﺭ ﭘﺲ ﺁﻥ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻡ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﭘﺲ هر ﮔﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺁن ﻤﻘﺪﺍﺭ ﭘﺲ ﺁﻥ ﺟﺒﻦ ﻭﺗﺮﺱ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭﻣﻴﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﭘﺲ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺁﻥ ﺑﺨﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﭘﺲ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺗﻬﻮﹼﺮ ﻭﺑﻰ ﺃﺩﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻛﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺏ ﻛﺮﺩﻥ ﻧﻔﺴﺖ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻛﺮﺩﻧﺖ ﺍﺯ ﭼﻴﺰ ﻳﻜﻪ ﻣﻜﺮﻭﻩ ﻭﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺕ.

خبرنگار: محمدحامد نیکبخت گیلانی