کد خبر: 54182تاریخ انتشار : ۱:۵۸:۵۲ - جمعه ۵ آذر ۱۳۹۵

یادداشت/ عرفان منصوریان

امر به معروف و نهی از منکر از وظایف رسانه ها/ قانون و مصلحت عموم را به احساس و مصلحت خواص ترجیح دهیم

این روزها که در حال تببین مواضع و حواشی پیرامون شهردار و شورای شهر فومن بودیم، نقد های تلخ و شیرین زیادی شنیدیم که یقینا طبق سابقه به هیچ کدام دلبسته و دل رنج نشدم

به گزارش بهجت نیوز به نقل از کاسپین؛ عرفان منصوریان خبرنگار  فومنی در واکنش به حواشی اخیر این شرح یادداشتی در اختیار ما قرار داد، در نوشته آمده است:

رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی وَیَسِّرْ لِی أَمْرِی وَاحْلُلْ عُقْدَهً مِنْ لِسَانِی یَفْقَهُوا قَوْلِی (طه ۲۰)
وقتی که قصد ورود به عرصه رسانه را کردم، خوب می دانستم که خدایم به وسیله نگارش که قلمی صادق است، قسم خورده و آن را مقدس دانسته است.
وقتی که پا در این راه باریک بر روی نی زار گذاشتم، می دانستم که گاه انتقاد از برخی افراد موجب شنیدن شدید ترین انتقاد ها از اطرافیان اش می شود.

هنگامی که قلم را به دست گرفتم مطمئن بودم شاید کسی که امروز به من لبخند میزند، فردا قلم به مزدم بخواند و یا آنکه دیروز قلم به مزدم می خواند امروز صادق ترین ژورنالیست می نامدم.

اما با همه این دانسته ها، دوباره سفارش حق که گذشت و لبخند بر برادر مومن است را لبیک گفته و سعی بر افزایش ظرفیت خود کردم تا هیچ دوست و مخالف عقیده ای را با کلمات خارج از منطق و یکطرفه ام بیشتر از متنی که شاید به دلایل مختلف مکدر اش کرده را نرنجانم و مواضع را در نگارش هایم بیان کنم.

این روزها که در حال تببین مواضع و حواشی پیرامون شهردار و شورای شهر فومن بودیم، نقد های تلخ و شیرین زیادی شنیدیم که یقینا طبق سابقه به هیچ کدام دلبسته و دل رنج نشدم.

اما درد و دلی که می بایست بگویم، این است که بنده جز بیان حرکات و حقایق و تببین مواضع افراد مسئول برای مخاطبان فهیمم قصد دیگری نداشته و برای نمایان کردن این ادعا تلاش بر نگارش همه جانبه در چندین متن کرده ام.

اصالت و رسالت رسانه ها، آگاه سازی و تببین موضوعاتی است که در پستوی دید جامعه، مردم و مسئولین قرار دارد تا با بیان آن ها امنیت، رفاه، آرامش و پیشرفت جامعه را فراهم کند و اگر رسانه ای در قبال یک شخص و یک موضوع در طی یک مدتی مواضع متفاوتی را اتخاذ کرد، دال بر تغییر مواضع رفتاری و عقیدتی آن رسانه نبوده و پرواضح است که رسانه ها بر پایه مسائل و اتفاق های روز قلم می زنند.

مواضع رسانه های حرفه ای مانند راویانی است که اگر کسی زاهد باشد، مادامی که خود را حفظ کند، می ستایند و هنگامی که زهد خود را از دست بدهد، آن را امر به معروف و نهی از منکر می کنند و یادمان باشد که هر فضایی در مجاز و واقعیت رسانه نبوده و هر فردی خبرنگار نیست.

کاش که بتوانیم قانون و مصلحت عموم را به احساس نابجا و مصلحت خواص ترجیح دهیم.

در بسیاری از مواقع برخوردهای احساسی زیادی را شاهد بودیم که لازم به ذکر است، اگر احساس های نابجا را بر قانون ترجیح دهیم، به وسیله این احساس، همسر زندانی آن دستفروش آزاد شده و رفتگر در زندان می ماند و آن وقت است که همسر رفتگر نیز بعد ها باید برای کسب رزق خانه و فرزندان به خیابان ها بیاید و از ماموران شهرداری اخطار دریافت کند تا چرخه منطبق بر احساسی شکل بگیرد و نام فومن بدین شکل مجدد نقل زبان ها شود.

اما بهتر است که بگذاریم قانون فصل الخطاب باشد تا که احساس ما موجب ایجاد حق برای برخی افراد نشود که رافت را مورد سو استفاده قرار داده و از فردای این روز در خیابان ها بساط کرده و راه را بر مردم ببندند.

آن سیلی زشت رفتگر و فحاشی دل آزار زن دستفروش و بساط کردن دستفروشان که ریشه ای در سیاست های اقتصادی و فرهنگی دولت ها دارد، نباید موجب برچیده شدن حقه حق داران و آبرو آبرو داران شود.

امیدواریم که بازتاب این حادثه، تلنگری بزرگ بر اندیشه و انگیزه مسئولان اقتصادی و فرهنگی باشد تا که به فکر هزاران دستفروش و جوانان بیکاری که به سختی امرار معاش می کنند و فیلمی از سختی زندگی شان پخش نمی شود نیز باشند.