کد خبر: 46581تاریخ انتشار : ۱۶:۲۲:۵۹ - جمعه ۸ مرد ۱۳۹۵

به مناسبت فرارسیدن سالروز شهادت امام صادق(ع)؛

مرد آسمانی مدینه، چشمه جود و سخاوت،کوه حلم و بردباری بود

امام صادق(علیه السلام) به عنوان رئیس مذهب جعفری حوزه ی علمیه ی اسلامی در سطح عمیق و وسیع تشکیل داده و علوم اسلامی را تدریس می نمود. در این حوزه،‌ چهار هزار نفر به فراگیری علوم آل محمد(صلی الله علیه و آله) می پرداخته و حضرت در این زمان، ‌اسلام اصیل را از زیر حجاب تیره و تار اسلام بنی امیه و بنی عباس آشکار ساخت.

به گزارش بهجت نیوز؛ درباره شهادت امام شیعیان، حضرت امام جعفرصادق علیه‌السلام دو روایت ذکر شده است:  روایت نخست دلالت دارد که آن حضرت در ۲۵ شوال به شهادت رسید  و روایت دوم می‌گوید که در نیمه رجب سال ۱۴۸ قمری  به واسطه زهری که از سوی منصور دوانقی (دومین خلیفه عباسی) به وی خورانیده شد، مسموم و پس از چند روز بیماری به شهادت رسید.  اما نظر مشهور و معروف علمای شیعه روایت نخست است و اکثر آنان قائلند که آن حضرت در ۲۵ شوال به شهادت رسید.

 امام صادق(علیه السلام) به عنوان رئیس مذهب جعفری حوزه ی علمیه ی اسلامی در سطح عمیق و وسیع تشکیل داده و علوم اسلامی را تدریس می نمود. در این حوزه،‌ چهار هزار نفر به فراگیری علوم آل محمد(صلی الله علیه و آله) می پرداخته و حضرت در این زمان، ‌اسلام اصیل را از زیر حجاب تیره و تار اسلام بنی امیه و بنی عباس آشکار ساخت.

پس از به قدرت رسیدن عباسیان، همانطور که آن حضرت پیش بینی کرده بود فشار بر شیعیان افزایش یافت و با روی کار آمدن منصور این فشار به اوج خود رسید. امام نیز از این فشار ها مستثنی نبود. این دوران، یعنی چند سال آخر عمر آن حضرت بر خلاف دوران اولیه امامتشان،‌ دوره سختی ها و انزوای دوباره آن حضرت و حرکت تشیع بود. منصور شیعیان را به شدت تحت کنترل قرار داده بود.

آ‌ن امام به هنگام شهادت ۶۵ سال داشته و مدت ۳۴ سال از امامت حضرتش می گذشت. در میان امامان معصوم(علیه السلام) ، برای هیچکدام همانند امام صادق(علیه السلام) فرصت و شرایط مساعدی پیش نیامد تا بتوانند در سطح وسیع به انقلاب فرهنگی بپردازند و با تشریح فرهنگ غنی و پر مایه اسلام،‌ بر گسترش این  دین آسمانی بیفزایند. ولی برای امام صادق(علیه السلام) این فرصت، در گیر و دار کشمکشها و رودرویی بنی امیه و بنی عباس و جنگ قدرت به دست آمد. آن  بزرگمرد علم وعمل از این فرصت استفاده ی کامل کرد و اسلام وفقه آن را از دیدگاه ائمه اهل بیت (علیه السلام) معرفی نمود و با تربیت شاگردان بسیار و برجسته،‌ حیات تازه ا ی به اسلام و مسلمین بخشید و فرهنگ ناب تشیّع را که از متن اسلام محمدی و علوی نشات گرفته بود به جهانیان عرصه کرد.

برخى بر این باورند که عصر امام صادق‏ علیه السلام مناسب‏ترین و مساعدترین‏ دوران‏ها بود. اگر امام دست به ایجاد یک انقلاب مذهبى حقى مى‏زد که‏ طى آن خلافت به کسى که شایستگى عهده دارى آن را از نظر خداورسولش داشت، برمى‏گشت. چرا که این عصر، دوره تحوّل وبسیارحساسى در تاریخ اسلامى به حساب مى ‏آمد که در آن پرده‏هایى که زمان‏بر روى واقعیّتها و حقایق دینى کشیده بود کنار رفته بود، امّا واقعیّت غیراز این ادّعاست. واقعیّت آن است که امام صادق حتّى یک روز هم‏ نتوانست در صحنه سیاسى دعوت خود را اظهارکند. امویّان، چنان که گفتیم، از هیچ گونه جنایتى در راه خاموش ساختن‏ آتش انقلاب مخالفانشان باک نداشتند در حالى که آن‏حضرت هرگز در راه‏ حقّ به باطل پناه نبرد و براى اجراى عدل و داد از ظلم و ستم ‏یارى نجست.

امام صادق(علیه السلام) درآخرین لحظات حیات که مرگ را نزدیک دید، دستور داد که تمام خانواده وخویشان نزدیکش برسربالینش جمع گردند وپس از آنکه همه آنان درکنار امام حاضر شدند، چشم بگشود وبه صورت یکایک آنها نظرافکند وفرمود:«إنَّ شَفَاعَتَنا لاَتنالُ مستخفاَ بالصلوه».

این وصیت امام ، دلیل آن است که درآئین اسلام، نماز جایگاهى مهم دارد ، طوریکه امام درآخرین لحظه هاى زندگى از میان هزاران مسئله فقط نماز راسفارش مى کند و این نیست جز براى اینکه امام صادق(علیه السلام)هادى امت و پاسدار دین است و نماز ازاین دیدگاه از اهمیت فراوانى برخوردار مى باشد.

امام صادق (علیه السلام) بدین وسیله خواستند بیان کنند که خویشاوندى با پیامبر (صلى الله علیه وآله) اگر توأم با انجام فرائض وتکالیف دینى نباشد ، سودى به آنان نخواهد داشت ، بلکه این نسبت مسؤولیت ایشان را سنگین ترخواهد ساخت.

 ازکارهاى عجیب دیگر امام درساعت رحلتش آنکه دستور داد براى تمام خویشاوندان نزدیکش صله وتحفه اى فرستاده شود وحتى براى حسن افطس مبلغ هفتاد دینار فرستاد. سالمه کنیز وخدمتکار آن حضرت پرسید:«چگونه به مردى که بادشنه وخنجر به شما حمله آورده و قصد قتل شما را داشته است ، چنین مبلغى را عطا مى فرمائید

امام درپاسخ فرمود:«مى خواهى مشمول این آیه قرآن نباشم که فرمود:«وَالَّذینَ یَصِلُونَ مااَمُرَاللهُ بِهِ یُوصَلَ وَ یَخَشونَ رَبَّهُم وَیَخافُونَ سُوءِ الحِسابِ»(وآنان که فرمان خدا را در مورد صله رحم و دلجوئى ازخویشاوندان اجرا مى کنند و ازخدایشان مى ترسند و از محاسبه بد فرجام بیمناکند). اى سالمه! خداوند بهشت را بیافرید و بوى آن را بسیار خوش و مطبوع گردانید که از فاصله اى به مسافت دو هزار ساله به مشام مى رسد، لیکن عاق و کسى که قطع رحم کرده بوى آن را احساس نمى کند و در نمى یابد.

این وصیت امام نیز بیانگر اهمیت صله رحم است و رفتار خود امام هم اینگونه بوده که با ارحامش پیوند داشته وحتى با آنان که با او بریده و به قصد کشتنش به طرف او حمله کرده بودند به طریق نیکو رفتار کرد و مبلغى صله فرستاد، و براستى که این ، خلق و خوى انبیاء واولیاء است.

سرانجام کار به جایی رسید که با تمام فشارها، منصور چاره ای ندید که امام صادق (علیه السلام) را که رهبر شیعیان بود از میان بردارد و بنابراین توسط عواملش حضرت را به شهادت رساند. حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام) پیشوای ششم مسلمانان، در این روز به دست خلیفه عباسی،‌ منصور دوانیقی مسموم و در مدینه به شهادت رسید. حضرت را در قبرستان بقیع در کنار پدر، جدّ و امام حسن مجتبی (علیه السلام) دفن کردند.