کد خبر: 46581تاریخ انتشار : 16:22:59 - جمعه 29 جولای 2016

به مناسبت فرارسیدن سالروز شهادت امام صادق(ع)؛

مرد آسمانی مدینه، چشمه جود و سخاوت،کوه حلم و بردباری بود

امام صادق(علیه السلام) به عنوان رئيس مذهب جعفري حوزه ي علميه ي اسلامي در سطح عميق و وسيع تشكيل داده و علوم اسلامي را تدريس مي نمود. در اين حوزه،‌ چهار هزار نفر به فراگيري علوم آل محمد(صلی الله علیه و آله) مي پرداخته و حضرت در اين زمان، ‌اسلام اصيل را از زير حجاب تيره و تار اسلام بني اميه و بني عباس آشكار ساخت.

به گزارش بهجت نیوز؛ درباره شهادت امام شيعيان، حضرت امام جعفرصادق علیه‌السلام دو روايت ذكر شده است:  روايت نخست دلالت دارد كه آن حضرت در 25 شوال به شهادت رسيد  و روايت دوم مي‌گويد كه در نيمه رجب سال 148 قمري  به واسطه زهري كه از سوي منصور دوانقي (دومين خليفه عباسي) به وي خورانيده شد، مسموم و پس از چند روز بيماري به شهادت رسيد.  اما نظر مشهور و معروف علماي شيعه روايت نخست است و اكثر آنان قائلند كه آن حضرت در 25 شوال به شهادت رسيد.

 امام صادق(علیه السلام) به عنوان رئيس مذهب جعفري حوزه ي علميه ي اسلامي در سطح عميق و وسيع تشكيل داده و علوم اسلامي را تدريس مي نمود. در اين حوزه،‌ چهار هزار نفر به فراگيري علوم آل محمد(صلی الله علیه و آله) مي پرداخته و حضرت در اين زمان، ‌اسلام اصيل را از زير حجاب تيره و تار اسلام بني اميه و بني عباس آشكار ساخت.

پس از به قدرت رسیدن عباسیان، همانطور که آن حضرت پیش بینی کرده بود فشار بر شیعیان افزایش یافت و با روی کار آمدن منصور این فشار به اوج خود رسید. امام نیز از این فشار ها مستثنی نبود. این دوران، یعنی چند سال آخر عمر آن حضرت بر خلاف دوران اولیه امامتشان،‌ دوره سختی ها و انزوای دوبارة آن حضرت و حرکت تشیع بود. منصور شیعیان را به شدت تحت کنترل قرار داده بود.

آ‌ن امام به هنگام شهادت 65 سال داشته و مدت 34 سال از امامت حضرتش مي گذشت. در ميان امامان معصوم(علیه السلام) ، براي هيچكدام همانند امام صادق(علیه السلام) فرصت و شرايط مساعدي پيش نيامد تا بتوانند در سطح وسيع به انقلاب فرهنگي بپردازند و با تشريح فرهنگ غني و پر مايه اسلام،‌ بر گسترش اين  دين آسماني بيفزايند. ولي براي امام صادق(علیه السلام) اين فرصت، در گير و دار كشمكشها و رودرويي بني اميه و بني عباس و جنگ قدرت به دست آمد. آن  بزرگمرد علم وعمل از اين فرصت استفاده ي كامل كرد و اسلام وفقه آن را از ديدگاه ائمه اهل بيت (علیه السلام) معرفي نمود و با تربيت شاگردان بسيار و برجسته،‌ حيات تازه ا ي به اسلام و مسلمين بخشيد و فرهنگ ناب تشيّع را كه از متن اسلام محمدي و علوي نشات گرفته بود به جهانيان عرصه كرد.

برخى بر این باورند که عصر امام صادق‏ علیه السلام مناسب‏ترین و مساعدترین‏ دوران‏ها بود. اگر امام دست به ایجاد یک انقلاب مذهبى حقى مى‏زد که‏ طى آن خلافت به کسى که شایستگى عهده دارى آن را از نظر خداورسولش داشت، برمى‏گشت. چرا که این عصر، دوره تحوّل وبسیارحساسى در تاریخ اسلامى به حساب مى ‏آمد که در آن پرده‏هایى که زمان‏بر روى واقعیّتها و حقایق دینى کشیده بود کنار رفته بود، امّا واقعیّت غیراز این ادّعاست. واقعیّت آن است که امام صادق حتّى یک روز هم‏ نتوانست در صحنه سیاسى دعوت خود را اظهارکند. امویّان، چنان که گفتیم، از هیچ گونه جنایتى در راه خاموش ساختن‏ آتش انقلاب مخالفانشان باک نداشتند در حالى که آن‏حضرت هرگز در راه‏ حقّ به باطل پناه نبرد و براى اجراى عدل و داد از ظلم و ستم ‏یارى نجست.

امام صادق(عليه السلام) درآخرين لحظات حيات که مرگ را نزديک ديد، دستور داد که تمام خانواده وخويشان نزديکش برسربالينش جمع گردند وپس از آنکه همه آنان درکنار امام حاضر شدند، چشم بگشود وبه صورت يکايک آنها نظرافکند وفرمود:«إنَّ شَفَاعَتَنا لاَتنالُ مستخفاَ بالصلوة».

اين وصيت امام ، دليل آن است که درآئين اسلام، نماز جايگاهى مهم دارد ، طوريکه امام درآخرين لحظه هاى زندگى از ميان هزاران مسئله فقط نماز راسفارش مى کند و اين نيست جز براى اينکه امام صادق(عليه السلام)هادى امت و پاسدار دين است و نماز ازاين ديدگاه از اهميت فراوانى برخوردار مى باشد.

امام صادق (عليه السلام) بدين وسيله خواستند بيان کنند که خويشاوندى با پيامبر (صلى الله عليه وآله) اگر توأم با انجام فرائض وتکاليف دينى نباشد ، سودى به آنان نخواهد داشت ، بلکه اين نسبت مسؤوليت ايشان را سنگين ترخواهد ساخت.

 ازکارهاى عجيب دیگر امام درساعت رحلتش آنکه دستور داد براى تمام خويشاوندان نزديکش صله وتحفه اى فرستاده شود وحتى براى حسن افطس مبلغ هفتاد دينار فرستاد. سالمه کنيز وخدمتکار آن حضرت پرسيد:«چگونه به مردى که بادشنه وخنجر به شما حمله آورده و قصد قتل شما را داشته است ، چنين مبلغى را عطا مى فرمائيد

امام درپاسخ فرمود:«مى خواهى مشمول اين آيه قرآن نباشم که فرمود:«وَالَّذينَ يَصِلُونَ مااَمُرَاللهُ بِهِ يُوصَلَ وَ يَخَشونَ رَبَّهُم وَيَخافُونَ سُوءِ الحِسابِ»(وآنان که فرمان خدا را در مورد صله رحم و دلجوئى ازخويشاوندان اجرا مى کنند و ازخدايشان مى ترسند و از محاسبه بد فرجام بيمناکند). اى سالمه! خداوند بهشت را بيافريد و بوى آن را بسيار خوش و مطبوع گردانيد که از فاصله اى به مسافت دو هزار ساله به مشام مى رسد، ليکن عاق و کسى که قطع رحم کرده بوى آن را احساس نمى کند و در نمى يابد.

اين وصيت امام نيز بيانگر اهميت صله رحم است و رفتار خود امام هم اينگونه بوده که با ارحامش پيوند داشته وحتى با آنان که با او بريده و به قصد کشتنش به طرف او حمله کرده بودند به طريق نيکو رفتار کرد و مبلغى صله فرستاد، و براستى که اين ، خلق و خوى انبياء واولياء است.

سرانجام کار به جایی رسید که با تمام فشارها، منصور چاره ای ندید که امام صادق (علیه السلام) را که رهبر شیعیان بود از میان بردارد و بنابراین توسط عواملش حضرت را به شهادت رساند. حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام) پيشواي ششم مسلمانان، در اين روز به دست خليفه عباسي،‌ منصور دوانيقي مسموم و در مدينه به شهادت رسيد. حضرت را در قبرستان بقيع در كنار پدر، جدّ و امام حسن مجتبي (علیه السلام) دفن كردند.