کد خبر: 44417تاریخ انتشار : 5:18:00 - چهار شنبه 29 ژوئن 2016

به قلم هانیه نجومی چوبری؛

جهانی ایمن با منع گسترش سلاح های شیمیایی و میکروبی

هیچ پنجره ای از این پس، باز شدن را در ذهن خود تصویر نمی کند؛ هوا، بوی فاجعه می دهد؛ هیچ کس هوای این حوالی را نفس نمی کشد…و سردشت مسموم می شود..

بوی حادثه می آید، آن گاه که شهر در خود می لرزد، آسمان فرو می ریزد، دیوارهای شهر آوار می شود، و عنکبوت های شهر سکوت ابدی اش را سرفه می کند، مسموم می شود، بر خاک می غلتد. شهر جان می دهد..دیوارها، خانه ها، آسمان، زمین، انسان ها، همه و همه نابود می شوند… دیگر سراغی از حیات نیست، هیچ دستی بلند نمی شود؛ هیچ صدایی نیست؛ هیچ چراغی سو سو نمی زند؛ هیچ پنجره ای از این پس، باز شدن را در ذهن خود تصویر نمی کند؛ هوا، بوی فاجعه می دهد؛ هیچ کس هوای این حوالی را نفس نمی کشد…و سردشت مسموم می شود..

در تاریخ 7 و 8 تیرماه 1366، هواپیماهای بمب افکن عراقی با بمب‌های شیمیایی به 4 نقطه پر ازدحام و متراکم جمعیتی شهر سردشت حمله کردند و زن و کودک و خرد و کلان مردم بی‌گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گازهای کشده و دهشتناک شیمیایی قراردادند. به همین دلیل 8 تیرماه سالروز بمباران شیمیایی سردشت، روز مبارزه با سلاح‌های شیمیایی و میکروبی نامگذاری شده است.

در جنگ تحمیلی ۸ ساله علیه ایران رژیم عراق با بهره گیری از چالش های میان تهران و واشنگتن، با تحریک کاخ سفید و با هدف رسیدن به امیال خود، مرزهای غربی کشورمان را مورد تاخت و تاز قرار داد. این جنگ به لحاظ بسیاری پارامترها، با سایر نزاع های چند سال اخیر متفاوت بوده است. استفاده از جنگ افزارهای شیمیایی در این جنگ از سوی رژیم عراق یکی از این پارامترها است که هیچگاه در این وسعت، در هیچ نزاع منطقه ای به کار نرفت..

وسعت این اقدام غیرانسانی و مغایر با قوانین بین المللی به حدی بود که حتی شهروندان عراقی نیز از آن در امان نماندند. اسفند ماه سال ۱۳۶۶ یادآور خاطره تلخ بمباران شیمیایی شهر حلبچه در منطقه کردستان عراق است که طی آن صدها نفر از اهالی منطقه جان خود را از دست دادند.

در دنیایی که افکار عمومی توسط غول‌های رسانه ای هدایت می شود، براحتی بسیاری از واقعیت‌ها وارونه جلوه داده می شود. کشور ایران کشوری جنگ طلب معرفی می گردد در حالی که کشور ما 200 سال است به هیچ کشوری تجاوز ننموده و تنها از خاک و کیان خود دفاع کرده است. در حالی که دولت آمریکا در ده سال اخیر دو جنگ بزرگ راه اندازی کرده و در ده‌ها درگیری و نزاع مسلحانه در عرصه بین الملل حضور مستقیم داشته. همچنین از زمانی که بحث ورود تخصصی کشورمان به فناوری هسته ای مطرح شده است، تمام رسانه‌های نامدار جهان که در اختیار تفکر صهیونیستی هستند تلاش می کنند تا ایران را کشوری خطرناک در حال دست یابی به سلاح‌های میکروبی و شیمیایی نشان دهند.

در حال حاضر، ایالات متحده آمریکا، جدیدترین و خطرناک ترین روش تولید و کاربرد مواد شیمیایی را در اختیار دارد. تولید عوامل شیمیایی دو گانه(مضاعف) عصبی، جدیدترین شیوه ای است که با صرف صدها میلیون دلار و در سال 1986، به مرحله تولید و انباشت رسیده است. آمریکا، کشوری است که می کوشد با فریب افکار عمومی، دیگران را عامل شرارت و نقض حقوق بین المللی معرفی کند، ولی می بینیم که خود، زیان بارترین بمب ها و مواد شیمیایی را تولید و در جهان منتشر می کند.

در این میان، محققان طرفدار صلح نیز بیكار ننشسته اند و همواره برای یافتن راه حل مبارزه با این سلاحها، مطالعه و تحقیق می كنند. مثلاً آنها فهمیده اند اگر موشها مقدار كمی از آنزیمی با نامNTE  داشته باشند، نسبت به فسفرهای آلی حساسترند .این موشها كم تحرك تر هستند و شانس مردنشان نسبت به جانورانی كه مقدار این آنزیم در بدنشان در حد طبیعی است، 2 برابر بیشتر است، پس وجود این آنزیم در بدن موشها از اثر فسفرهای آلی جلوگیری می كند. به همین ترتیب، انسانها نیز ژن این آنزیم را دارند، پس می توان امیدوار بود كه از داورهایی كه سطح NTE را افزایش بدهند، برای مبارزه با این مواد شیمیایی استفاده كرد، البته این داروها را باید پیش از حمله گازهای شیمیایی به كار برد. به عبارت دیگر، «هیچ درمانی برای ضایعات مواد شیمیایی وجود ندارد، مگر پیشگیری از تماس انسان ها با این مواد» اما باید پرسید آینده این سلاحها چیست و ماهیت سلاحهای جدید چه خواهد بود؟

آیا ممكن است آینده ای رویایی در پیش رو داشته باشیم كه در آن كاربرد هرگونه سلاح شیمیایی از نظر وجدان تمامی افراد كاری غیرقانونی باشد؟ آیا ممكن است آیندگان روزهای سیاه گذشته را به دست فراموشی بسپارند؟

  1. فومنی گفت:

    بسیار بهره بردیم از مطالعه این یادداشت