کد خبر: 42633تاریخ انتشار : ۲:۵۱:۳۸ - چهارشنبه ۱۲ خرد ۱۳۹۵

تامین منابع مالی تنها راه فرار واحدهای صنعتی و کارخانه جات راکد و نیمه فعال استان/ کارگران گیلانی کی به آرامش حقیقی می رسند؟

وجود کارخانه های متعدد ورشکسته و شرکت های نیمه فعال و غیرفعال در سطح استان معضلاتی را فراهم کرده که ضرورت دارد، هرچه سریعتر فکری برای بازگشایی و فعال شدن کارخانه ها صورت گیرد.

به گزارش بهجت نیوز به نقل از ۸ دی، صنایع کوچک می‌تواند در ایجاد اشتغال و رونق اقتصادی جامعه نقش مهمی را ایفا کند و این در حالی است که حمایت‌های لازم صورت پذیرد.
عمده مشکل واحدهای راکد و نیمه‌فعال گیلان نبود بازار فروش محصولات تولیدی است و مشکلات مدیریتی و مالکیتی، کمبود و نبود منابع مالی و مشکلات تامین اجتماعی و مالیاتی را می‌توان به فهرست مشکلات این واحدها افزود.
گرچه برای تامین منابع مالی مورد نیاز این واحدها رایزنی‌هایی در رابطه با اختصاص یارانه به بخش صنعت شده است اما رکود در بازار فروش محصولات واحدهای تولیدی از جمله مواردی است که با توصیه‌های لازم به منظور کاهش هزینه‌های تولید و افزایش کیفیت محصول باعث شده این واحدها برای به‌دست آوردن بازارهای هدف، سطح کیفیت و رقابت‌پذیری کالای تولیدی خود را افزایش دهند.
استفاده از منابع بانکی همواره از جمله برنامه‌ریزی صاحبان صنایع و مسئولان برای برطرف کردن کمبود نقدینگی و سرمایه در گردش واحدهای تولیدی بوده واستفاده واحدهای تولیدی مشکل‌دار از منابع مالی بانک‌ها با درنظر گرفتن مواردی چون استمهال و تقسیط بدهی‌ها می‌تواند با مطرح شدن در کارگروه تسهیل و رفع موانع تولید و کارگروه‌های دیگر کمک فراوانی به آن دسته از واحدهای تولیدی که برنامه‌ریزی برای تولید و ایجاد فرصت شغلی را در دستور کار خود دارند باشد.

کارخانه تولید ادوات کشاورزی اعلام ورشکستگی کرده است

حسن یکی از کارگران خط تولید در یکی از شرکت های غرب گیلان است که در تولید تسمه های ادوات کشاورزی کار می کند.
وی با بیان اینکه ۷ سال سابقه فعالیت در این کارخانه دارد می گوید: با وجود اینکه این کارخانه از معدود کارخانه هایی است که در سطح شمال به تولید این محصول مشغول است، اعلام ورشکستگی کرده است.
این کارگر شرکت صنعتی با اشاره بر اینکه دو سال است در خط تولید فقط ۱۰ نفر مشغول بودیم، می گوید: در همان روزها در طول یک ماه حدود ۱۰ روز بیکار می شدیم و از حقوق مان کسر می شد.
حسن با اعلام اینکه عدم حمایت های کافی و انتظار به سود بیشتر صاحب شرکت منجر به تعطیلی آن شد، گفت: اکنون یک سال بیمه بیکاری ما هم تمام می شود اما دریغ از اینکه مکانی برای بکارگیری ما ایجاد شده باشد.

نبود بیمه و تزلزل در حقوق عامل نگرانی کارگران
پژمان هم یکی از کارگران شرکتی در شهرک صنعتی سفید رود رشت است که از تزلزل و نداشتن امنیت شغلی خود می گوید.
این کارگر شرکت تولیدی مواد غذایی نوسانات تغییر در حقوق و مزایای خود را یکی از بحث های مزرح در این شرکت عنوان می کند و می گوید: در برخی از ماه ها حقوق مان پایین تر از حقوق قانون کار است و در برخی از موارد هم حقوقمان را دریافت نمی کنیم.
این کارگر شرکت که به گفته وی سه سال است در شرکتهای همین منطقه مشغول به فعالیت است گفت: یکی از مهمترین عواملی که باعث می شود کارگران از شرکت های صنعتی فرار کنند این است که با بیمه مشغول به کار می شوند اما با گذشت یک سال متوجه می شوند که هیچ بیمه ای از آنها رد نکرده اند.

کم بودن فرصت های شغلی در سایه کمبود شرکت های صنعتی اصلی ترین معضل صنعت در گیلان است
سهیل از دیگر کارگرانی است که در شهرک صنعتی لاهیجان جندین سال است که مشغول به فعالیت است و بعد از ۸ سال سابقه کار اکنون سرپرست خط تولید شده است.
این کارگر باتجربه با اشاره بر اینکه فقط عنوان سرپرست تولید بر من است، می گوید: نه تنها حقوق من افزایش پیدا نکرد بلکه کار من زیادتر نیز شده است.
وی ادامه می دهد: من حدود شش ساعت در روز باید کار در خط تولید داشته باشم باتوجه بر اینکه کارهایی که بر من محول شده هم حدود ۴ تا ۵ ساعت وقتم را می گیرد.
سهیل با اشاره بر اینکه باید چاره ای برای سایر کارگران شرکت ها اندیشید، می گوید: کم بودن فرصت های شغلی در سایه کمبود شرکت های صنعتی و کارخانجات از اصلی ترین معضلات صنعت در گیلان است.
اما آنچه که استاندار گیلان در شورای اداری آستانه اشرفیه خبر داده حکایت از آن دارد که در راستای برنامه های ستاد فرماندهی اقتصاد مقاومتی استان هزار واحد صنعتی نیمه فعال و از کارافتاده به چرخه تولید بر می گردند.
به گفته محمد علی نجفی شناسایی، احیا و حمایت از این شرکت ها، طبق برنامه ها و فعالیت های ستاد فرماندهی اقتصاد مقاومتی گیلان در حال انجام است و  برنامه ریزی برای پرداخت تسهیلات به این واحد ها برای راه اندازی کامل در استان با استفاده از منابع مالی بانکی و منابع صندوق توسعه ملی صورت پذیرفته است.

حال باید دید تصمیماتی که جناب نجفی از آن یاد کره اند چقدر زمان برای عملی شدن نیاز دارد و مهمتر اینکه چقدر می تواند این حجم فشار و واحدهای تولیدی رو کم کند.