کد خبر: 41269تاریخ انتشار : ۱:۲۰:۳۷ - یکشنبه ۲۶ ارد ۱۳۹۵

فومنی ها بدانند

میراثی که از یادها رفته است

وقتی از هویت بخشی یک اثر تاریخی صحبت می‌کنیم و آن را به ثبت رسانده و به عنوان یک نشانه فرهنگی از آن یاد می‌کنیم، در واقع از هویت یک محله، منطقه و به دنبال آن یک شهر و استان و در نهایت یک کشور سخن می‌گوییم.

وقتی از هویت بخشی یک اثر تاریخی صحبت می‌کنیم و آن را به ثبت رسانده و به عنوان یک نشانه فرهنگی از آن یاد می‌کنیم، در واقع از هویت یک محله، منطقه و به دنبال آن یک شهر و استان و در نهایت یک کشور سخن می‌گوییم.یکی از بنا های تاریخی شهر فومن که تاریخ معاصر فومن گویای رفت و آمد آحاد مردم قدیم به این خانه می باشد منزل مرحوم آیت الله اریب فومنی(ره) در کوچه شهید افتخاری است. این خانه در گذشته مامن عامه مردم و ارادتمندان اولیای خدا بوده است.

در ایام ماه های محرم و صفر تمامی هیئت‌های بالامحله و پایین محله، دسته‌های سینه زنی و زنجیر زنی شهری و روستایی الزاما خود را به منزل آقای اریب می‌رساندند و مرحوم آیت الله اریب با دست خود با پاشیدن گلاب و دادن شربت و کمک مالی از آنها پذیرایی می نمود .

این خانه که کلبه  امیدی برای خیلی از افراد بود متاسفانه امروز به دلیل عدم رفت و آمد و نظافت تبدیل به مخروبه ای شده است که سالی یک بار هم کسی در آن جا را باز نمی کند. در دوره حیات ایشان به طور مداوم انواع مراسمات مذهبی، مناسبت های خاص، اعیاد و ….در منزل ایشان برگزار می شد. حتی صیغه عقد خیلی از عروس و دامادها در خانه ایشان خوانده می شد. در مناسبت ها ازدحام عجیبی می شد و خصوصا در اعیاد اکثر مردم و مسئولین وارد منزل آقای اریب می شدند و آقا به عنوان تبرک عیدی به همه می دادند.

مرحوم آقای اریب بسیار به سرسبز بودن حیاط منزل خود و کاشت انواع گل ها اهمیت می داد، چون در حیاط منزل آقا گل های فراوانی وجود داشت  از جمله گل یاس، محمدی و…، ایشان گل ها را می چیدند و به تعداد در مسجد به نمازگزاران می دادند.

امروز جای تاسف است که منزل چنین شخصی با این چنین طبیعت سرسبز و باصفایی اکنون جایگاه گیاهان هرز و خارها بشود. جدای از طبیعت،درب منزل ایشان بر روی فقرا همیشه باز بود، هر فقیری که به منزل ایشان می رفت حتما آقا مبلغی به ایشان کمک مالی می کرد.

آیت الله اریب در اواخر عمر پر برکتش به علت کهولت سن و ناراحتی جسمی و جراحی چشم در منزل ماندگار شد و سر انجام در روز چهارشنبه هشتم اردیبهشت ماه سال۶۱ در سن ۹۲ سالگی دعوت حق را لبیک و به اجداد طیبه اش پیوست و او را در وادی امام زاده میرزای فومن بالاسر مزار شهدا به خاک سپردند.

امید است با توکل به خداوند و تلاش هر چه بیشتر مسئولین، این طبیعت و این میراث از یاد رفته دوباره احیا شود.