کد خبر: 33785تاریخ انتشار : 11:43:38 - شنبه 10 اکتبر 2015

سروده ای زیبا با نام «بویِ محرم از دمشق» تقدیم به سردار شهید حسین همدانی

مثنوی زیبا از سروده های یکی از شاعران خوش ذوق و انقلابی کشورمان با عنوان “‌بویِ محرم از دمشق” به سردار شهید همدانی تقدیم میگردد. به گزارش بهجت نیوز ؛ به مناسبت شهادت جان‌گداز سردار عاشق کربلا ، سرتیپ پاسدار حسین همدانی از فرماندهان دوران دفاع مقدس و از مدافعان حرم حضرت زینب (س) مثنوی […]

مثنوی زیبا از سروده های یکی از شاعران خوش ذوق و انقلابی کشورمان با عنوان “‌بویِ محرم از دمشق” به سردار شهید همدانی تقدیم میگردد.

به گزارش بهجت نیوز ؛ به مناسبت شهادت جان‌گداز سردار عاشق کربلا ، سرتیپ پاسدار حسین همدانی از فرماندهان دوران دفاع مقدس و از مدافعان حرم حضرت زینب (س) مثنوی «ماه به خون نشسته» تقدیم به این شهید سرافراز و همرزمان آزاده و دلیرش می‌گردد.

می‌آید از رهِ حق، ماهی به خون نشسته – از ره رسد نگاری، با پیکری شکسته

در شهرِ عشقِ زهرا، مجنونِ سربِه داری – از بادۀِ ولایت، شوریدۀِ خماری

از سمتِ روشنایی، می‌آید آشنایی – پوشیده چون شقایق، بر پیکرش عَبایی

سردارِ کربلایی، مست میِ وِلایی — می‌آید از ره اینک، سید علی کجایی ؟

می‌آیدت فدایی، سردارِ لشکرِ عشق – جان و جهان نهاده، مردانه بر سَرِ عشق

مستِ شرابِ کوثر، آن مالکِ چو اَشتَر – همچون علی غَیوری آزاده و دلاور

بر خیمه‌هایِ زهرا، شب تا سحر، به‌پاس او – در باغِ عشقِ زینب، سرمستِ بویِ یاس او

نوشیده بادۀِ خاص، از چشمِ مستِ عباس – بر بارگاهِ زینب، با جان خود دهد پاس

دل را به عشق زهرا، رعنا سِپُرده‌ای مست – آن مانده جا ز یاران، بر لاله‌ها بِپیوَست

بودَش زِ روزگاران، بر سینه داغِ یاران – رفت آن که جا نمازش، می‌داد بویِ باران

در شهرِ آتش و دود، خونین دل و غم آلود – در وادیِ غَریبی، دل تنگِ هِمَّت او بود

در سینه داغ یاران، آتش کشیده بودَش – سویِ دیارِ یاران، مستانه پَر گُشودش

عمری به دوشِ عاشق، می‌کِشت دارِ خود را – نشکسته با ولایت، عهد و قرارِ خود را

تا در دیارِ عشق و شور و شهادت و نور – او را به آخر آمد، این راهِ مشکل و دور

سَر منزلِ وِلا را، ره بُرد، کربلا را – تا بر شَفا رساند، آن جانِ مُبتلا را

بر دارِ عشقِ زینب، سردارِ سَر به دار او – در کوچۀِ غریبی، با یاس گشته یار او

با لاله‌ها قرارَش، غرقابِ خون شُدن بود – او که لباسِ رزمَش، بر پیکرش کفن بود

بودش قرارِ مستی، با لاله‌هایِ عاشق – داغِ ولا گذارد، بر سینه چون شقایق

آن رهسپارِ کویِ عشق و شهادت و شور – بر ناغۀِ غریبی، بربسته محملِ نور

لب تشنۀِ شرابِ، نابِ خُمِ ولایت -نوشیده زان شرابُ و، مست آمده به‌غایت

پا را نهاده مستی، در کربلایِ هستی – نوشیده جرعه‌جرعه، از بادۀ الستی

سردار با بصیرت، ای پیرِ نیک سیرت – کَر گَشته گوشِ عالم، از نعره و صَفیرَت

ای با حسینِ زهرا، پنهان تو را اِشارات – خُشکیده بر لبانت، فریادِ یا لثارات

ای بسته بر سَرِ خود، سربندۀِ شهادت – ای با فراقِ یاران یک دَم نکرده عادت

دل تنگِ کاروانِ، زینب به شام و کوفه – آلاله بر لبانت از خون زده شکوفه

دلگیرِ جمعه‌هایِ غمناکِ بی ظُهورش – در خون چه خوش نشستی، اندر رَهِ عبورش

تا بر تو او گذر کرد، رویِ تو را نظر کرد – با کاروان لاله، جان تو هم‌سفر کرد

دستت گرفت و بُردَت، آن یوسف دل آرا – یارا شفاعتی کن در پیش او تو ما را

ما را شفاعتی کن تا او نظر نماید – تا خاکِ پستِ ما را، از عشق زَر نماید

آدینه‌ای دگر را، چشم انتظارِ نورَم – اندر فراقِ یاران، دل‌تنگِ بر ظهورم

تا شاید او بیاید، بنشسته‌ام به راهَش – شاید که از تَرَّحُم بر ما فِتَد نگاهش

دل‌ها ز داغِ یاران، سوزان و آتشین است – گویی دوباره بر پا، غوغایِ اربعین است

در سوگِ آن حسینی سردارِ لشکرِ عشق – غمنامه می‌نویسم، با خون به دفترِ عشق

ای سروِ باغِ زهرا، چشم و چراغِ زهرا – بازآ و چاره‌ای کن، ما را به داغِ زهرا

باز آ عزیزِ زهرا، ما را نما تو یاری – این فصلِ سردِ غُربت، بنما تو نوبهاری

دل‌ها به سینه‌ها تنگ، سرها به سینه آونگ – بر شیشۀِ جدایی تا کِی زنم خدا سنگ؟

تاکِی فراق و دوری، تاکِی غم صبوری؟ لب تشنه‌ام خدایا بر جُرعۀِ ظُهوری

آدینه‌ای دگر هم، طِی شد و او نیامد – ما را به سر خدایا، این آرزو نیامد

ای مه که بر ظهورت، مستِ میِ یقینَم – از پا کجا نشینم، تا رویِ تو نبینم

هر جمعه‌ای که آید، بنشسته در کمینم – تا رویت ای دل آرا، با چشم تَر ببینم

دانم سحرگهِ راز، ای مه لقایِ طنّاز – هم بویِ نرگسِ ناز، از راه می‌رسی باز

ای دلبر سر افراز، بگشا دو بالِ پرواز – میخوان سرود اعجاز، آخر کن این تو آغاز

در انتظار آنم، محبوب مهربانم – سازم فدای چشمِ مستِ ترِ تو، جانم

به امید ظهور حضرت یار..

منصور نظری