کد خبر: 26142تاریخ انتشار : ۱۵:۳۵:۵۴ - چهارشنبه ۱۳ خرد ۱۳۹۴

حصارهای حریم محوطه تاریخی «کهنه ماسوله» تخریب شد+عکس

یک شرکت راهسازی عصر روز شنبه گذشته عرصه تعیین شده منطقه کهنه‌ ماسوله را تخریب کرد تا یک محوطه تاریخی دیگر با تهدید راهسازی مواجه شود. به گزارش بهجت نیوز ؛ این شرکت راهسازی که مجری احداث جاده ماسوله به خلخال است حتی به تابلوی اصلی عرصه کهنه ماسوله توجه نکرد و ماشین‌آلات سنگین راهسازی […]

یک شرکت راهسازی عصر روز شنبه گذشته عرصه تعیین شده منطقه کهنه‌ ماسوله را تخریب کرد تا یک محوطه تاریخی دیگر با تهدید راهسازی مواجه شود.

به گزارش بهجت نیوز ؛ این شرکت راهسازی که مجری احداث جاده ماسوله به خلخال است حتی به تابلوی اصلی عرصه کهنه ماسوله توجه نکرد و ماشین‌آلات سنگین راهسازی را با شکستن فنس‌ها و عبور از سیم‌های خاردار وارد عرصه تعیین شده کهنه‌ماسوله کرد.

یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی نیز بلافاصله با شنیدن این خبر موضوع را به رئیس پایگاه میراث فرهنگی ماسوله منتقل می‌کند و با شکایت میراث فرهنگی به مرجع قضایی، حکم دادگاه بر اخراج شرکت راهسازی و احیای عرصه ماسوله صادر می‌شود.

مصطفی پور علی رئیس پایگاه میراث فرهنگی ماسوله با توضیح ماجرای تعرض به عرصه کهنه ماسوله گفت: شرکت راهسازی بخشی از عرصه محوطه کهنه ماسوله را تخریب کرده و با شکایت میراث فرهنگی از این شرکت حکم دادستانی برای احیای عرصه کهنه ماسوله صادر شد. وی که عصر دیروز به همراه نیروی انتظامی و کارشناسان میراث فرهنگی و یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی برای تجدید حصارهای تخریب شده توسط شرکت راهسازی در مسیر کهنه‌ماسوله بود، گفت: روز شنبه با اجرای حکم دادستانی و با هماهنگی اداره منابع طبیعی و راه و شهرسازی پیرامون کهنه ماسوله را حصار کشیدیم تا از تعرض‌ احتمالی به این منطقه جلوگیری کنیم ولی متأسفانه عصر روز یکشنبه گذشته شرکت راهسازی مسیر ماسوله- خلخال حصارهای این منطقه را تخریب کرد.

مصطفی پورعلی که صبح دیروز و پس از گرفتن حکم دادستانی به نفع صیانت از محوطه‌های تاریخی برای احیای حصارهای تخریب شده به کهنه ماسوله رفته بود، افزود: صبح دیروز به دادستانی رفتیم و پس از اقامه دعوی توانستیم تا ظهر حکم بیرون راندن شرکت راهسازی از عرصه کهنه ماسوله را بگیریم. او با تأکید بر اینکه محوطه عرصه کهنه‌ماسوله دارای حصار و تابلو بود، گفت: متأسفانه شرکت راهسازی بدون توجه به تابلو اقدام به تخریب حصارها کرده است. ماسوله دارای یک منظر فرهنگی با ۳ محدوده کهنه ماسوله، گورستان و شهر ماسوله است. اواخر سال گذشته منطقه تاریخی ماسوله با تصویب سازمان میراث فرهنگی دارای عرصه و منظر فرهنگی شد که محدوده وسیعی از این منطقه با عنوان حریم منظری به‌عنوان منطقه تحت حفاظت اعلام شد.

سازمان میراث فرهنگی با همراهی منابع طبیعی با تعیین حریم منظری ماسوله سیاست حفاظت از پیرامون ماسوله در برابر آسیب‌های ناشی از ویلاسازی را پیش گرفت و همین حریم منظری نیز در فهرست انتظار یونسکو قرار گرفته است. طرح حفاظتی از حریم روستای تاریخی، فرهنگی ماسوله با ممنوع کردن ویلاسازی در حریم این روستای تاریخی مشخص کرده است که ساخت و سازها در قسمت‌های خالی شهر ماسوله و به شرط وجود ساخت‌وساز در همان نقطه در عکس‌های تاریخی یا ذکر آن در سند مالکیت مجاز است. در همین حال خبرگزاری مهر نیز نوشت که «کهنه ماسوله» به‌دلیل اهمیت باستانی در سال ۸۵ به فهرست آثار میراث ملی ایران افزوده و تعیین حریم شد.

براساس این خبر «کهنه ماسوله» در ۱۴ کیلومتری شمال غربی ماسوله قرار گرفته و مردم ماسوله در گذشته در این محل ساکن بودند. نخستین فصل کاوش باستان‌شناسی شهرستان فومن نیز مشخص کرد که کهنه ماسوله طی حداقل ۴۰۰ سال (از قرن پنجم تا هشتم هجری) یکی از مراکز مهم صنعت فلزکاری بود و بقایای ذوب‌آهن و معادن سنگ آهن که در منطقه ییلاقی خلیل دشت واقع در جنوب غربی ماسوله به‌دست آمد، نشان داد که ساکنین قدیم این ناحیه، سنگ آهن را از معادن استخراج و پس از حمل به کهنه ماسوله آن‌را در کوره‌های ذوب‌آهن گنبدی شکل با سوخت زغال چوب برای ساخت ابزار و ادوات فلزی آماده و ابزارهای ساخته شده را به گیلان و آذربایجان صادر می‌کردند.

فرهاد نظری مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی – فرهنگی در سازمان میراث فرهنگی نیز در ارتباط با اتفاق روز گذشته در عرصه و حریم منطقه تاریخی ماسوله به همشهری گفت: سازمان میراث فرهنگی پیگیر ثبت جهانی ماسوله است و منظر فرهنگی ماسوله نیز جزو معدود مناظر فرهنگی ثبت شده در فهرست موقت یونسکو است. نظری با تأکید بر اینکه مسئولین محلی باید به ارزش‌های تاریخی و فرهنگی ماسوله آگاه باشند، افزود: اگر قرار است ماسوله ثبت جهانی شود باید ملاحظات و شرایط اثر رعایت شود. نمی‌شود که از یک طرف حریم و عرصه تعیین شده یک اثر تاریخی را تخریب کرد و از سوی دیگر پیگیر ثبت جهانی یک اثر بود.

او گفت: آثار تاریخی تجدید ناپذیر هستند و نمی‌توان آنها را دوباره ساخت اما می‌توان مسیر یک جاده را اندکی تغییر داد تا به آثار تاریخی کشور آسیب نرسد./محمد باریکانی